“అమ్మా, నీ విశ్వాసము గొప్పది; నీ కోరిక ప్రకారమే నీకు కలుగుగాక.” — మత్తయి 15:28
యేసు “గొప్ప విశ్వాసం” అనే మాటను తేలికగా ఉపయోగించలేదు. నొప్పితోనూ, భయంతోనూ, ఆపదతోనూ, గాఢమైన అవసరాలతోనూ అనేకులు ఆయన యొద్దకు వచ్చారు. స్వస్థత కోరినవారు చాలామంది; సహాయం కోసం మొరపెట్టుకున్నవారు మరెన్నో మంది; తమ భారములకు ఏదో సమాధానం దొరకాలని ఆత్రుతగా ఎదురు చూసినవారు కూడా ఉన్నారు. అయితే వారందరిలో యేసు చాలా అరుదుగా మాత్రమే “గొప్ప విశ్వాసం” అని కొనియాడాడు. అందుచేత ఆయన ఆ మాట పలికిన చోట మనం కాసేపు ఆగి, ఆయన ఏమి చూశాడో, ఏమి మెచ్చాడో, శ్రద్ధగా విచారించవలసి ఉంది.
అటువంటి అరుదైన సందర్భం ఒకటి కనానీయ స్త్రీ కథలో కనిపిస్తుంది. ఆమె ఇశ్రాయేలీయురాలు కాదు; శిష్యులలోనిదీ కాదు. దేవుని వాగ్దానాలకు సహజంగానే సమీపంగా ఉన్నవారిలో ఆమెను ఎవరూ లెక్కించరాదు. అయినప్పటికీ తన కుమార్తె కొరకు యేసు సన్నిధికి వచ్చినప్పుడు, ఆయన ఆమెతో, “అమ్మా, నీ విశ్వాసము గొప్పది” అని అన్నాడు. ఈ సంఘటనలో యేసు స్వయంగా “గొప్ప విశ్వాసం” అని దేనిని గుర్తించాడో మనం గ్రహించగలం.
గొప్ప విశ్వాసం యేసు ఎవరనేది తెలిసికొనుటతో ప్రారంభమవుతుంది
గొప్ప విశ్వాసం యేసు స్వరూపాన్ని సత్యంగా దర్శించుటతో ఆరంభమవుతుంది. మత్తయి ఆమె మొరను సంపూర్ణంగా ఇలా లిఖించాడు:
“ఇదిగో, ఆ దేశపు కనానీయ స్త్రీ ఒకతె వచ్చి, ఆయనను చూచి: ప్రభువా, దావీదు కుమారుడా, నన్ను కరుణింపుము; నా కుమార్తె దయ్యముచేత బహుగా పీడింపబడుచున్నది అని మొఱ్ఱపెట్టెను.” — మత్తయి 15:22
ఈ పలుకులు సామాన్యమైనవి కావు. ఆమె యేసు యొద్దకు కేవలం దుఃఖంతో రాలేదు; నిరాశతో మాత్రమే రాలేదు. ఆమె ఆయనను “ప్రభువా” అని సంబోధించింది; “దావీదు కుమారుడా” అని పిలిచింది. అంటే, ఆమె యేసును కేవలం స్వస్థపరచగల మనిషిగా గానీ, అసాధారణ బోధకుడిగా గానీ చూడలేదు. ఆయనలో అధికారమున్నదని, కరుణాస్వరూపుడని, తాను ఆశ్రయించవలసినవాడు ఆయనేనని ఆమె గ్రహించింది.
గొప్ప విశ్వాసం ఇక్కడినుంచే మొదలవుతుంది. విశ్వాస బలము మన భావోద్వేగాల తీవ్రతలో ఉండదు; అది క్రీస్తు గురించిన సత్యదృష్టిపై నిలబడుతుంది. కనానీయ స్త్రీ మనకు నేర్పునది ఇదే — గొప్ప విశ్వాసం ఆయనే రాజు అని, ప్రభువు అని గుర్తించడంతో మొదలవుతుంది.
గొప్ప విశ్వాసం గౌరవభక్తితో యేసు సన్నిధికి వస్తుంది
ఆమె విశ్వాసములో మరో విశిష్ట లక్షణం గౌరవభక్తి. మత్తయి ఇలా చెబుతున్నాడు:
“అప్పుడు ఆమె వచ్చి ఆయనకు మ్రొక్కి: ప్రభువా, నాకు సహాయము చేయుమని చెప్పెను.” — మత్తయి 15:25
ఆమె భంగిమ యాదృచ్ఛికమైనది కాదు. ఆమె వచ్చి మోకరించి నమస్కరించింది. ఆమె శరీరభాష కూడా, ఆమె వాక్యములూ కూడా ఒకే దిశలో గౌరవభక్తితో కదిలాయి. ఆమె ఆయనను ప్రభువు అని పిలుస్తోంది; ప్రభువుగా ఆయన ఎదుట తన్ను తాను నిలుపుతోంది.
ఇదియు యేసు “గొప్ప విశ్వాసం” అని కొనియాడిన దానిలో భాగమే. విశ్వాసం అంటే యేసు మనకు సహాయం చేయగలడని నమ్మడం మాత్రమే కాదు; ఆయనవద్దకు మనం ఎట్లా వచ్చుచున్నామన్నదీ అంతే ముఖ్యము. ఆమె అవసరం గొప్పది; కాని ఆ అవసరం ఆమెను అలక్ష్యభావంతో రానీయలేదు. కరుణ అనేది మనం బలవంతంగా స్వాధీనపరచుకొనేది కాదు; ఆయన చేత స్వీకరించబడేదని తెలిసినవాడిలా ఆమె వేడుకుంది.
గొప్ప విశ్వాసం తన విషయమును పూర్తిగా ఆయన చేతులలో ఉంచువరకు వెనుదిరగదు
ఆమె విశ్వాసం మరొక కారణాన విశిష్టమైనది — అది నిలకడగా నిలిచింది. ఆమె ముందున్న మార్గం సులభం కాదు. యేసు వెంటనే సమాధానము ఇవ్వలేదు. శిష్యులు ఆమెను పంపివేయమని కోరారు. అయినప్పటికీ ఆమె వెనుతిరిగి వెళ్ళిపోలేదు. తన మొరను ఆయన సన్నిధిలోనే ఉంచింది. వేరెక్కడకూ తిరుగలేదు; ఆయన సమక్షాన్ని విడిచిపెట్టలేదు.
చివరకు యేసు ఆమెతో ఇలా అన్నాడు:
“అప్పుడు యేసు ప్రత్యుత్తరమిచ్చి ఆమెతో: అమ్మా, నీ విశ్వాసము గొప్పది; నీ కోరిక ప్రకారమే నీకు కలుగుగాక అనెను. ఆ గడియ నుంచే ఆమె కుమార్తె స్వస్థపడెను.” — మత్తయి 15:28
ఈ మాటలు యేసు ఏ విశ్వాసాన్ని గౌరవిస్తాడో మనకు తెలియజేస్తాయి. ఆయన ఎవరన్నదాని యథార్థజ్ఞానములో వేరు వేసుకున్న విశ్వాసాన్ని, గౌరవంతో ఆయన సన్నిధికి వచ్చు విశ్వాసాన్ని, ఆపదల మధ్య నిలిచి వెనుదిరగని విశ్వాసాన్ని ఆయన గౌరవిస్తాడు. గొప్ప విశ్వాసం క్రీస్తు సమీపములో నిలిచి, తన విషయమును సంపూర్ణంగా ఆయన చేతులలో ఉంచి సమాధానం దొరుకు వరకు ఆగదు.
ఇది మనకు ఏమి బోధిస్తోంది?
మనకు సమస్య వచ్చినప్పుడు, గాఢమైన భారము మోసుకొనిపోతున్నప్పుడు, స్వస్థత అవసరమైనప్పుడు, లేక ఒక మార్పు కోసం, ఒక ద్వారోద్ఘాటన కోసం నిరీక్షిస్తున్నప్పుడు — ఈ సంఘటన మనకు క్రీస్తు యొద్దకు ఎలా రావాలో చూపిస్తుంది.
ఆయనే ప్రభువని, రాజని గుర్తించి హృదయాన్ని సిద్ధపరచుకొని రావలెను. ఆయన ఎవరనేది తెలిసి గౌరవంతో ఆయన సన్నిధికి రావలెను. మీ మనస్సుకు సమాధానం దొరుకు వరకు సహనవిశ్వాసముతో ప్రార్థనలో నిలిచి ఉండవలెను.
ఇది విశ్వాసాన్ని కొలవగల పరిమాణంలా భావించమని చెప్పడం కాదు. యేసు విశ్వాసాన్ని ఒక యాంత్రిక ఉపాయంగా చూపించడం లేదు. ఆయన మెచ్చిన హృదయం ఎట్లాంటిదో చూపిస్తున్నాడు — ఆయన ఎవరనేది తెలిసిన హృదయం, ఆయన సన్నిధికి యుక్తరీతిగా వచ్చు హృదయం, వెనుదిరగని హృదయం.
ఇదే యేసు “గొప్ప విశ్వాసం” అని పిలిచినది. ఆయనను యథార్థంగా చూసి, ఆయన ముందు వంగి, ఆయన కరుణను ఆశిస్తూ నిలిచియుండే విశ్వాసమే అది.
కనానీయ స్త్రీ యేసు ఏమిని ప్రశంసించాడో మనకు చూపిస్తుంది. మనమును కూడ అట్టి గొప్ప విశ్వాసముతో ఆయనను ఆశ్రయిద్దాం.
