“నాకు తప్ప వేరొక దేవుడు నీకు ఉండకూడదు.” (నిర్గమకాండము 20:3)
సమాధానం చెప్పే ముందు కాసేపు ఆలోచించండి.
మనలో చాలామంది మొదటి ఆజ్ఞను పాటిస్తున్నామని అనుకుంటాం. ఎందుకంటే మనం విగ్రహాలకు నమస్కరించము, రాతి లేదా చెక్క బొమ్మలను ఆరాధించము. విగ్రహారాధన అనేది ప్రాచీన కాలానికి చెందిన సమస్యగా, అన్యమతాలకు సంబంధించిన విషయంగా కనిపిస్తుంది. అందువల్ల ఈ ఆజ్ఞ మన జీవితాలకు పెద్దగా సంబంధం లేదని భావించడం సులభం.
కానీ విగ్రహాలు అంతరించిపోలేదు. అవి కేవలం రూపం మార్చుకున్నాయి. 21వ శతాబ్దపు విగ్రహాలు సాధారణంగా మతపరమైన రూపంలో కనిపించవు. అవి గౌరవప్రదంగా, ఆకర్షణీయంగా, మన దైనందిన జీవితంలో కలిసిపోయి ఉంటాయి. కాబట్టి మనం మొదటి ఆజ్ఞను పాటిస్తున్నామని నిర్ణయించుకునే ముందు, ఈ ఆధునిక విగ్రహాలలో ఏదైనా దేవునికి మాత్రమే చెందవలసిన స్థానాన్ని ఆక్రమించిందేమో పరిశీలించడం అవసరం.
21వ శతాబ్దపు విగ్రహాలు
“విగ్రహం” అనే మాట వినగానే చాలామందికి పాపపూరితమైన విషయాలే గుర్తుకు వస్తాయి. అయితే బైబిలు ఇచ్చే చిత్రం మరింత విస్తృతమైనది. దేవునికి మాత్రమే చెందవలసిన స్థానాన్ని మన హృదయంలో ఏదైనా ఆక్రమించినప్పుడు అది విగ్రహంగా మారుతుంది. మనం దేవునికంటే ఎక్కువగా నమ్మేది, కోరేది, భయపడేది, లేదా ఆధారపడేది ఏదైనా ఉంటే అది మన జీవితంలో విగ్రహమవుతుంది.
అందుకే నేటి విగ్రహాలు ప్రమాదకరంగా కనిపించవు. ఉద్యోగం, సంపద, పేరు ప్రతిష్ఠలు, ప్రభావం, సౌకర్యాలు, ఆస్తులు, సంబంధాలు, పిల్లలు — ఇవన్నీ దేవుడు ఇచ్చిన మంచి వరాలే. కానీ ఒక వరం దేవునికంటే ముఖ్యమైన స్థానాన్ని పొందినప్పుడు, లేదా మన గుర్తింపు, భద్రత, ఆశ వాటిపైనే ఆధారపడినప్పుడు, అది విగ్రహంగా మారుతుంది. సమస్య ఆ వరంలో కాదు; దానికి మన హృదయంలో ఇచ్చిన స్థానంలో ఉంది.
ధనవంతుడైన యువకుడి కథ
మార్కు 10:17–31లో ఒక ధనవంతుడైన యువకుడు యేసు వద్దకు వచ్చి, నిత్యజీవాన్ని పొందడానికి తాను ఏమి చేయాలో అడిగాడు. యేసు దేవుని ఆజ్ఞలను ప్రస్తావించగా, “ఇవన్నియు నా చిన్నతనము మొదలుకొని గైకొంటున్నాను” అని అతడు నమ్మకంగా సమాధానం చెప్పాడు. బయటకు చూస్తే అతడు నీతిమంతుడు, క్రమశిక్షణ కలవాడు, భక్తిపరుడు. అతని జీవితంలో పెద్ద తప్పు కనిపించదు.
కానీ యేసు అతని ప్రవర్తనను కాకుండా అతని హృదయాన్ని చూశాడు. తన ఆస్తులను అమ్మి పేదలకు ఇచ్చి తనను వెంబడించమని చెప్పాడు. ఇది ప్రతి విశ్వాసికి ఇచ్చిన ఆజ్ఞ కాదు. ఆ వ్యక్తి హృదయంలో మొదటి స్థానాన్ని ఆక్రమించిన విషయాన్ని బయటపెట్టడానికి యేసు అలా చెప్పాడు. క్రీస్తును అనుసరించాలా, తన సంపదను పట్టుకోవాలా అనే ఎంపిక వచ్చినప్పుడు, అతడు దుఃఖిస్తూ వెళ్లిపోయాడు. ఎందుకంటే తన సంపదను విడిచిపెట్టలేకపోయాడు.
యేసు ఏమి బయటపెట్టాడు?
ఈ కథలో ప్రధాన సమస్య సంపద కాదు. బైబిలులో దేవునికి విశ్వాసంగా జీవించిన అనేక ధనవంతుల ఉదాహరణలు ఉన్నాయి. సమస్య అతను కలిగిన ఆస్తులు కాదు; అతనిని పట్టుకున్న ఆస్తులు. అతని భద్రత, నమ్మకం, ఆధారం అన్నీ సంపద చుట్టూనే నిర్మించబడ్డాయి.
ఆ వ్యక్తి వెళ్లిపోయిన తరువాత యేసు తన శిష్యులతో ఇలా అన్నాడు: “సూది బెజ్జములో ఒంటె దూరుట సులభము గాని, ధనవంతుడు దేవుని రాజ్యములో ప్రవేశించుట సులభము కాదు” (మార్కు 10:25). సంపద మనకు స్వయం సమృద్ధి అనే భావనను కలిగించి దేవునిపై ఆధారపడకుండా చేయగలదు. ధనవంతుడైన యువకుడు తాను ఆజ్ఞలను పాటిస్తున్నానని అనుకున్నాడు. కానీ యేసు అతని హృదయం దేవునికి కాకుండా మరొకదానికి చెందినదని చూపించాడు. తాను ఎప్పుడూ ఉల్లంఘించలేదని భావించిన ఆజ్ఞనే అతడు ఉల్లంఘిస్తున్నాడు.
మన హృదయాన్ని ఏది పరిపాలిస్తోంది?
ధనవంతుడైన యువకుడి కథ ప్రతి తరానికి ఒక అద్దంలాంటిది. చాలా విగ్రహాలు సవాలు చేయబడే వరకు దాగి ఉంటాయి. దేవుని కోసం ఏదైనా విడిచిపెట్టాల్సిన పరిస్థితి వచ్చినప్పుడు మాత్రమే వాటి ప్రభావం మనకు స్పష్టమవుతుంది. మనం దేనిని బిగిగా పట్టుకున్నామో అది తరచుగా మనం దేనిని అత్యంత విలువైనదిగా భావిస్తున్నామో చూపిస్తుంది.
కొంతమందికి సంపద విగ్రహం కావచ్చు. మరికొందరికి విజయాలు, గుర్తింపు, సౌకర్యం, సంబంధాలు లేదా నియంత్రణ విగ్రహాలుగా మారవచ్చు. రూపాలు వేరైనా, మూల సమస్య మాత్రం ఒకటే. దేవునికి చెందవలసిన విశ్వాసం, విధేయత, లేదా భక్తిని ఏదైనా తనవైపు మళ్లించుకున్నప్పుడు అది దేవునికి పోటీగా నిలిచే విగ్రహంగా మారుతుంది.
పశ్చాత్తాపానికి పిలుపు
మొదటి ఆజ్ఞ నేడు కూడా అప్పటిలాగే ప్రాసంగికంగా ఉంది. ప్రపంచం మారింది, సంస్కృతులు మారాయి, కానీ మానవ హృదయం మాత్రం మారలేదు. ప్రతి మనిషి ఏదో ఒకదానిని ఆరాధిస్తాడు. అసలు ప్రశ్న మనం ఆరాధిస్తున్నామా లేదా అనేది కాదు. మన హృదయంలో మొదటి స్థానం నిజంగా దేవునిదేనా, లేక 21వ శతాబ్దపు విగ్రహాలలో ఏదో ఒకటి నిశ్శబ్దంగా ఆ స్థానాన్ని ఆక్రమించిందా అనేదే అసలు ప్రశ్న.
దేవుడు మన జీవితంలో ఏదైనా విగ్రహాన్ని చూపించినప్పుడు, దానిని సమర్థించుకోవడం లేదా నిరాకరించడం సరైన స్పందన కాదు. దానిని ఒప్పుకొని పశ్చాత్తాపపడటం, తిరిగి దేవుని వైపు మళ్లడం అవసరం. మన ఆరాధనకు అర్హుడు దేవుడు మాత్రమే.
